Matilde de Cal Cortina e José M. Bértolo Ballesteros, Antoloxía de Xenofonte,  
   Baía Edicións, 2006.  
 
   

Esta "Antoloxía de Xenofonte", sobre todo de Helénicas e Anábasis, pero tamén con textos de Lembranza de Sócrates, Económico, Apoloxía de Sócrates, Ciropedia e Banquete, está dirixida preferentemente aos alumnos de segundo de bacharelato. Cada texto, breve, vai seguido dunhas cuestións para realizar case sempre antes da tradución, pois van permitir afianzar os coñecementos gramaticais e facilitar ao achegamento á versión do texto. Propóñense textos para controis, así como vintecinco exames tipo selectividade. Unha introducción e diversos apéndices rematan esta obra que sen dúbida será de proveito para alumnos e profesores de bacharaleto.

 
 
     
   Matilde de Cal Cortina e José M. Bértolo Ballesteros, Os Deuses do Olimpo,  
  Baía Edicións, 2005.  
 
 
  Este libro analisa por vez primeira a posición e exposición da mitoloxía clásica dentro do noso patrimonio plástico e literario. Este volume céntrase nos deuses olímpicos. O excelente repertorio das historias da mitoloxía, ven acompañado dunha relación de obras artísticas e literarias de galegos ou atopadas en Galiza, das que se mostran abundantes exemplos.  
 
     
   Matilde de Cal Cortina e José M. Bértolo Ballesteros, As divindades menores,  
   Baía Edicións, 2005.  
 
 
  Trata sobre as divindades menores (Titáns, divindades das augas, dos bosques e montañas, do alén, así como outras divindades individuais (Eros, Helio, Eos&) e colectivas (Cárites, musas, sereas, etc.) Igualmente ven acompañado cun incrible tesouro gráfico e documental: obras de arte plástica e literaria procedentes de Galicia ou de galegos que versan sobre cada un dos temas tratados.  
 
     
  Juan Signes Codoñer, Escritura y literatura en la Grecia Arcaica, Ed. Akal, 2004.
 
 

 
 

Tradicionalmente se considera que la obra de Homero fue consignada por escrito en torno al año 700 a.C. y que a partir de ese momento se convirtió en referente cutltural ineludible de todo el mundo griego, prácticamente hasta la toma de Constantinopla por los turcos en 1453. Esta idea ha determinado desde hace siglos el análisis de la sociedad arcaica griega, en la que todo se ha considerado y analizado en función de Homero, pero hoy en día está cada vez más contestada entre muchos especialistas, que consideran que la Ilíada y la Odisea se escribieron por primera vez en el siglo VI, probablemente durante la tiranía de Pisístrato y sus hijos en Atenas.
A esta tesis se suma el autor, que pasa revista para ello a distintos aspectos que tienen que ver directamente con esta cuestión: los orígenes y primeros usos del alfabeto, la tipología de las inscripciones arcaicas y el carácter básicamente oral de la sociedad arcaica griega. En torno a estos temas, intenta ubicar la obra de Homero, que por su monumentalidad y dimensiones no es comparable a ninguna otra escrita durante el período arcaico hasta el 500 a.C. Pretende asimismo demostrar que la obra homérica no tiene encaje en la cultura griega del primer arcaísmo y sí más bien con la de la fase final de este período. Se piensa que, al igual que la épica homérica, también el resto de la producción poética tuvo una difusión y concepción básicamente oral durante el arcaísmo, quizá con algunas excepciones. Finalmente, la emergencia de una prosa literaria y filosófica al final del período, anunca ya el comienzo de uno nuevo: el clásico.

 
 
     
  Fernando Lillo Redonet, Teucro. O arqueiro de Troia, Ed. Toxosoutos, 2004.  
 
  Portada da Ed. Toxosoutos

 
 

Esta novela vén a ser unha narración mítica sobre o personaxe de Teucro, heroe da guerra de Troia, onde a ficción está ao servizo da revisión de datos reais transmitidos polas fontes antigas. A figura de Teucro ten despertado o interese da historiografía antiga, incluso da galega do século XIX, xa que lle atribuían a este a fundación da cidade de Pontevedra. O autor, pola súa formación clásica, domina ben as claves da literatura na que se inspira, con fontes tan ilustres como son a Ilíada ou a propia Biblia.

 
 
     
  Jeffrey Eugenides, Middlesex, Editorial Anagrama, 2004.  
 
  Portada de la Ed. Anagrama  

Cal Stephanides es agregado cultural en la embajada de los Estados Unidos en Berlín. Enamorado de una mujer pero temeroso de lo que pueda suceder en el momento de la verdad,cuando caen máscaras, velos y vestiduras, decide, ya en "la mitad del camino de la vida", contar su historia, revelar su secreto. Porque Cal, como Tiresias, ha vivido como mujer y como hombre.
Todo comienza en 1922, cuando Desdemona y Lefty Stephanides, los abuelos de Cal, que vivían en una pequeña aldea cerca de Esmirna y pertenecían a la comunidad griega de Turquía, huyen tras la guerra entre estos dos países. En el caos de la destrucción de Esmirna consiguen escapar con documentos falsos. Están enamorados y, en medio de un mundo que se derrumba, Desdemona finalmente accede a olvidar el tabú fundamental. Se casan en el barco que los lleva a los Estados Unidos y se instalan en América, en casa de su prima Lina y su marido. Y las dos parejas tendrán a sus hijos casi al mismo tiempo, y estos hijos, en un doble o triple juego de consanguinidades, se casarán y serán los padres de Cal. Que cuando nace es Calliope, y parece destinada a encarnar la leyenda que se contaba en secreto en la aldea de sus abuelos sobre esas niñas que cuando llegaban a una cierta edad se transformaban en hombres.
Y así comienza la exuberante, inmensa, esperadísima segunda novela de Jeffrey Eugenides, un caleidoscopio de historias que abarca ocho décadas en la historia de una família, que va de Asia Menor a Detroit y a Berlín y es uno de los intentos más ambiciosos y logrados de escribir ese inasible, oscuro objeto del deseo literario, la Gran Novela Americana. En esta ocasión, con magníficos ecos homéricos.